mijn dag

Nieuws
16 juli 2018 geplaatst

Elke dag een brief aan God

Toen een collega werd doodgeschoten, zocht Tynke van Schaik (48) uit Krommenie naar hulp. Ze vond het in de Bijbel, maar 'de kerk' begrijpt ze nog lang niet altijd: 'Ik ben in mijn geloofsbeleving meer katholiek. Maar daar mag ik niet aan het avondmaal. Daar begrijp ik oprecht niets van.'

‘Tien jaar geleden – ik werkte bij de politie – werd mijn collega Gabriëlle Cevat doodgeschoten. Ze zou mij komen aflossen voor de nacht. De kwetsbaarheid van ons beroep kwam toen heel erg bij mij binnen. Als het leven je zomaar ontnomen kan worden, waarom ben ik dan hier? Wat heeft dat leven voor zin? En al die andere ellende die je ziet als je bij de politie werkt. Waarom doen mensen dat elkaar aan? Ik ging op zoek naar een of ander zelfhulpboek en kocht een bijbel. Ik weet niet waarom – omdat ik in deze cultuur leef, denk ik. In het Midden-Oosten had ik misschien een koran gekocht. Ik begon in het Nieuwe Testament. Lukraak ging ik lezen in Johannes en toen ik hoofdstuk 15 tegenkwam, over de wijnstok en de ranken, dacht ik: dit is zo waar! Ik ben geen losstaand individu, dat zinloos ronddraait in het niets. Ik ben verbonden aan iets wat groter is, en wij zijn allemaal aan elkaar verbonden.

Ik las over de kamerling uit Ethiopië en wilde me laten dopen, om die verbondenheid te laten zien. Maar hoe doe je dat? Misschien je gewoon achterover laten vallen in zee?

180713220632.img-p07tynkevanschaik3.shrink.1280x0.jpg

Ik kende iemand die naar een evangelische gemeente ging. Hij zei: kom maar bij ons. Ik werd enthousiast binnengehaald. Maar vervolgens gelden er allerlei regels en die krijg je niet uitgereikt. Ik merkte dat er een probleem was. Het werd niet ronduit gezegd, maar ze gaven me folders voor woonruimte. Er werd gezinspeeld op therapie. Ze hadden het over een pleister die moest losweken. Als ik verder kwam in het geloof, zou ik ontdekken wat er in mijn oude leven niet was zoals God het had bedoeld. Ik begon het te begrijpen. Dat ging over mijn vrouw. We zijn al 25 jaar samen en achttien jaar geleden getrouwd, zo gauw het kon. Ik had er nooit bij stilgestaan dat dat een probleem zou zijn. Ik kon mij niet vinden in zo’n dogma en ben weggegaan. “Dan val je buiten Gods bescherming’’, zeiden ze. Vlak daarna ging ik op vliegvakantie en ik dacht: nu storten we vast neer. Zeven jaar ging ik niet meer naar een kerk; dat komt voorzichtig weer. Ik ben wel de Bijbel blijven lezen.’

katholieke beleving

‘Via social media kwam ik in contact met een dominee, aan wie ik allerlei vragen stelde. Zij werkte voor mijnkerk.nl. Mijn vragen kwamen daar aan bod. Hoe kun je groeien in het geloof, wat is zegenen, hoezo is er één God en toch ook weer drie? Wat bidden was, wist ik ook nog niet. Ik ben begonnen met elke dag een brief van drie kantjes te schrijven aan God. Dat doe ik nog steeds. Via die dominee ging ik naar een samenzijn in een pioniersgemeente. Dat was fijn; daar zaten meer mensen met een been in de ongelovige wereld.

Ik ben in mijn geloofsbeleving meer katholiek. Maar daar mag ik niet aan het avondmaal. Daar begrijp ik oprecht niets van. Ik ben aan het Lichaam toegevoegd, maar ik mag het niet laten zien. Ik heb in maart een brief aan de paus geschreven en na een paar maanden kreeg ik antwoord. Een warme brief, waarin hij de leer van de kerk uitlegt, maar tussen de regels door proef ik een grote uitnodiging. Het zit allemaal niet zo muurvast.’

De wereld is ook ineens veel groter. Allerlei leed, zoals van vluchtelingen, trek ik me aan.

‘In die zeven jaren bijbellezen was het alsof ik een extra zintuig erbij kreeg. Maakte ik me zorgen, dan zocht ik op wat er over zorgen wordt gezegd. Ik kwam ook lastige teksten tegen van Paulus over mensen die gemeenschap hebben met mensen van hetzelfde geslacht. In mijn beleving heeft hij het over promiscue gedrag en ik denk dat God dat niet zo heilzaam vindt voor de ziel. Dat zou ik kunnen begrijpen. Mijn geaardheid speelt voor mij geen rol in mijn geloofsbeleving. Daardoor voel ik mij wat minder verwant met de pijnlijke relatie die sommige lhbt’ers hebben met het instituut kerk. Ik ben juist zo blij met mijn geloof. Ik ben wel toe aan een kerkelijk thuis. Anders ben je in je eentje alleen maar met je eigen waarheid bezig en word je nooit getoetst. Ik ben vol van mijn geloof en wil er graag over vertellen. Het geeft soms moeite – maar geloven is ook niet voor watjes. Ik leef met een God die niet altijd doet wat ik wil, die me soms aanzet tot iets wat ik liever niet onder ogen wil komen. De wereld is ook ineens veel groter. Allerlei leed, zoals van vluchtelingen, trek ik me aan. Bij de politie bleef alles buiten mijn uniform. Nu is dat allemaal zachter geworden. Iemand die mij iets heeft aangedaan, kan ik vanuit die liefde beter vergeven. In september begin ik met een hbo-opleiding pastoraal werk. In eerste instantie voor mijzelf, omdat ik honger heb naar alles waarmee ik God kan leren kennen. Ik wil ook mensen begeleiden die existentiële vragen hebben. Die zijn er steeds meer, ook jongeren. Voor die mensen wil ik een veilige, open plek bieden waar dat soort vragen – en zijzelf – aan bod mogen komen. Ik heb zelf ondervonden hoe heilzaam dat is.

Tekst: Wim Houtman
Beeld: ND