mijn dag

Nieuws
27 december 2017 geplaatst

Remco leefde als kind in twee gescheiden werelden

Steeds meer kinderen wonen niet in een gezin bij hun eigen ouders, blijkt uit onderzoek van het Centraal Bureau voor de Statistiek en de Universiteit Utrecht. De afgelopen twintig jaar steeg dit aantal kinderen (onder de 17 jaar) van ongeveer 400.000 naar 600.000. Achter elk cijfer zit een verhaal. Vandaag het verhaal van Remco van Mulligen over de scheiding van zijn ouders. 

Remco van Mulligen (36) uit Amersfoort is journalist. Hij weet niet beter dan dat zijn ouders gescheiden zijn: hij was drie toen het gebeurde. Zijn leven werd erdoor bepaald. ‘Ik heb er twee leuke stiefouders bij gekregen, maar ik ben er ook door beschadigd.’

De scheiding van zijn ouders was een ouderwetse scheiding: de jonge Remco leefde in twee compleet gescheiden werelden. Dat vond hij lastig. ‘Loyaliteit werd een kwestie. De familie van mijn moeder was erg hecht. Ik voelde dat er negatief over mijn vader werd gedacht, ook al spraken ze dat niet uit. Dat verscheurt je.’

Dat komt omdat je familie de plek is waar je je identiteit aan ontleent als kind, zegt hij. ‘Mijn ouders zijn gescheiden en dat gooide die vastigheid compleet overhoop. Als die je ontvalt, heeft dat invloed op je hele levenshouding. Ook op hoe je omgaat met andere mensen en hoe je zelf in het huwelijk staat.’

Dat maakte ook dat de jonge Remco het lastig vond om aan de ene ouder te vertellen wat hij de afgelopen dagen bij de andere had beleefd: of het nou leuk of stom was. ‘Ik voelde dat dit ingewikkeld lag. Als ik bijvoorbeeld iets stoms had beleefd bij mijn vader, voelde het als verraad om dat te vertellen.’

'Ik voelde dat er negatief over mijn vader gedacht werd. Maar het werd niet uitgesproken. Dat verscheurt je'

Hij weet nog hoe verwarrend en indrukwekkend hij het vond toen hij als vijfjarige zijn vader plots op het schoolplein tegenkwam vanwege diens werk bij de plantsoenendienst. ‘School was altijd mijn moeders domein.’

Slachtoffers
De schuldvraag in de scheiding van zijn ouders vindt hij volstrekt irrelevant. ‘Mijn ouders zijn net als mijn broertje en ik slachtoffer geworden van de situatie. Als mijn ouders nu pas waren gescheiden, waren de gevolgen minder ernstig geweest.’

Hij vindt dat er in Nederland meer aandacht zou mogen zijn voor het belang van het kind als ouders scheiden. ‘We leven in een samenleving waarin veel te snel gezegd wordt: “Het is beter zo”.’

Hij wil daarmee niet te kort doen aan ouders die met veel moeite besluiten om te scheiden, voegt hij daaraan toe. ‘Ik heb van dichtbij gezien hoe verscheurend het kan zijn om die beslissing te nemen.’

Normaliseren
In de generatie van zijn opa en oma moest je een slecht huwelijk gewoon uitzitten, duidt hij de tijdgeest. ‘Dan groeiden je kinderen ook verknipt op. Maar dat is nu veranderd, en tegelijk weer doorgeslagen. Tegenwoordig is scheiden een individuele keuze, iets waar je recht op hebt. Men denkt vaak dat de kinderen zich er wel doorheen slaan. Ook binnen de christelijke kerk zie je dat steeds meer.’

We zijn doorgeslagen naar een ander uiterste en moeten nu zoeken naar de goede balans, zegt hij. ‘Er moet meer aandacht komen voor het effect van een scheiding op de kinderen. Dat het hen altijd een kras oplevert en soms ook echt veel schade.’

'Er moet meer aandacht komen voor het effect van een scheiding op de kinderen: dat het hen altijd een kras oplevert en soms ook echt veel schade'

‘Die balans begint al wel te komen’, voegt hij daaraan toe. Zo zie je dat er steeds meer co-ouderschap is, waarbij kinderen de helft van hun week bij de ene ouder doorbrengen. ‘Een harmonieuze echtscheiding is nog het minst onprettig voor kinderen.’

Bij hem was dat niet het geval. ‘Mijn ouders ontmoetten elkaar bij voorkeur niet’, zegt hij. Als kind was hij dat op een gegeven moment zat. ‘“Het is jullie beslissing en ik heb er niet om gevraagd”, zei ik.

Vader
Nu hij 36 is, worstelt hij minder met de scheiding van zijn ouders. Zij zijn al dertig jaar gelukkig met nieuwe partners. ‘Ik heb er fantastische stiefouders bij gekregen.’

En Remco is nu zelf vader: hij heeft een zoontje van vijf en eentje van vier weken. Dat heeft zijn perspectief veranderd. ‘Ik zie nu hoe waardevol het is voor kinderen dat hun ouders bij elkaar zijn.’

remco.jpg

Remco van Mulligen met zijn vijfjarige zoontje.

‘Toen het in het verleden iets slechter ging tussen mij en mijn vrouw, zag ik dat meteen in het gedrag van mijn zoon terug’, besluit hij. ‘Ik zie dat wij als ouders beiden wat toevoegen in hun bestaan en zo een vaste, betrouwbare basis bieden. Dat maakt me af en toe best emotioneel.’ 

Dit verhaal is onderdeel van een tweeluik: het verhaal van de gescheiden ouder en dat van een kind. Op tweede kerstdag las je het verhaal van gescheiden moeder Rebecca Onderstal. Vandaag, op 'derde kerstdag' lees je het verhaal van Remco van Mulligen.

Tekst: Nicolette de Boer
Beeld: Remco van Mulligen