mijn dag

Nieuws
6 dagen geleden geplaatst

Waarom ga jij nog naar de kerk?

‘Waarom ga jij eigenlijk niet meer naar de kerk?’ Die vraag stelde ik afgelopen weken aan drie verschillende vrienden. Alledrie zitten zij in een andere levensfase, maar ze zijn ook alledrie kerkverlaters. Het zijn geen vrienden die light gelovigen zijn geweest, zoals ik was. Ze hebben ooit heel radicaal gekozen Jezus te volgen. Dit waren ooit die-hard-kerkgangers.

De ene heeft alle uitingen van de Geest aan den lijve ondervonden, is soul-survivor en zendeling geweest. De ander was gemeentestichter, waardoor hij jarenlang met zijn gezin voor dag en dauw naar het kerkgebouw ging om alles klaar te zetten. De derde organiseerde grote jeugdkerken en christelijke evenementen. En allemaal zijn ze afgedropen. Ze geloven nog wel, maar niet meer in de God van de kerk. Zeker niet in de God van de evangelische kerk.

Wij-zij denken
De antwoorden die ik kreeg waren vol teleurstelling, woede en onbegrip. ‘Het wij-zij in de kerk’, zei de één. ‘Altijd de antithese tussen wereld en kerk. Ik herken dat helemaal niet in mijn gewone leven. Ik ben een mens onder de mensen. Daarnaast is in de kerk God nooit híer, maar hij is altijd dáár en jij moet erheen want God wil pas iets doen als jij komt. Je huidige situatie deugt niet, er is iets mis. Jij moet een stap zetten, een keus maken, je toewijden en dan gaat God grote dingen doen. Ik heb me suf gestapt en er gebeurde niets. Ik wil best naar een kerk, maar dan naar een kerk waar het ‘wij’ is en waar God ‘hier’ is. Die kerk heb ik nog niet gevonden.’

De ander sloot hier naadloos op aan: ‘evangelische kerken presenteren geloven als topsport en op het podium staan de topsporters. Maar ik heb geen topsportlijf, ik red het niet. Ik heb het geprobeerd. En trouwens, als je doorpraat met die podiummensen dan blijkt dat zij in hun eigen leven het ook allemaal niet voor elkaar krijgen. Maar dat zeggen ze niet op het podium. Daar praten ze over intimiteit met God (de Heer zei dít tegen mij). Dat blijkt een soort gevoel te zijn wat net zo goed je eigen gevoel kan wezen.’ Woedend was ze erover: ‘ze zijn gewoon niet eerlijk. Wat betekent al dat vrome Godsintieme praten dan nog?! Het is een topsportkerk waar de lat zo hoog ligt dat niemand dat haalt.' 

timzingt.jpg

In rouw
Voor je het idee krijgt dat deze kritiek op triomfantelijke wijze wordt geuit: niets is minder waar. Alledrie waren ze eerder gedesillusioneerd. Bijna in de rouw: dat het verhaal blijkbaar anders is dan ze eerst dachten. De derde belandde na het kerkstichtende-avontuur in een crisis: wat betekent het allemaal nog als het verhaal niet waar is? Vanuit de kerk zelf is er geen taal om die periode woorden te geven. Dus betekent dit vaak: zwijgend via de achterdeur vertrekken.

Het gekke is dat ik in deze verhalen ontzettend veel herken. Ik herken de woede, het onbegrip, de teleurstelling. Toch ga ík nog wel. De vraag dringt zich op waarom. Ik kan theologische antwoorden geven of beschouwingen over gemeente zijn. Maar eigenlijk weet ik het niet goed. Macht der gewoonte of angst dat ik iets ga verliezen wat ik nu nog niet mis. Waarom ga jij nog?

Tim van Wijngaarden was ooit onderdeel van het cabarettrio 'Voorwaar'. Later ging hij als soloartiest verder onder de naam 'Tim Zingt'. Ook is hij bekend als columnist voor EO Visie.

Tekst: Tim van Wijngaarden / NieuwLicht
Beeld: Timzingt