mijn dag

Nieuws
07 april 2018 geplaatst

Als rollende pelgrims door het Friese land

Twee rolstoelers en drie lopers maakten deze week een mini-pelgrimage in Fryslân. Het werd een tocht vol vriendschap, maar ook vol uitdagingen en bijgestelde verwachtingen.

De spanning is voelbaar, dinsdagochtend rond tien uur, in de Jacobshoeve in het Friese Sint Jacobiparochie. Wat begon als een mini-pelgrimage van twee rolstoelers (de auteur van dit stuk en Eelco Martens) en twee ‘duwers’, uitgever Paul Abspoel en singer-songwriter Rogier Pelgrim, is deze eerste dag flink uitgedijd. Christiaan Peelen, een vriend van Rogier en Eelco, besloot kort voor vertrek de hele tocht mee te lopen. Het vijftal krijgt deze eerste dag gezelschap van een flinke groep ‘meelopers’, bestaande uit onder meer collega’s van de uitgeverij Jongbloed en bijbelorganisatie Ark Mission.

180406192608.tocht-4.shrink.1280x0.jpg

Ploegman, Abspoel, Martens en Pelgrim.

Juist mensen van de genoemde uitgeverijen zijn betrokken omdat de wandeltocht gehouden wordt naar aanleiding van het boek I’ll Push You. Dat boek verhaalt over twee Amerikaanse vrienden, van wie een in een rolstoel zit, die samen ruim 750 kilometer van de pelgrimsroute naar Santiago de Compostela lopen. De wandeltocht (onder de noemer #IllPushYouNL) voert deze drie dagen langs het Jabikspaad (Jakobspad) van Sint Jacobiparochie naar het kantoor van uitgever Jongbloed in Heerenveen. Hoe zal dat gaan?

magnifiek uitzicht

‘I’m just a poor wayfaring stranger / Traveling through this world below’ (‘Ik ben maar een arme ronddolende vreemdeling / Reizend door deze wereld hier beneden’) zingt Rogier Pelgrim Johnny Cash na voor we vertrekken. Samen zingen we nog het oude gezang ‘Be Thou My Vision’ en dan gaan we echt op pad vanaf het beginpunt van de pelgrimsroute. We lopen door uitgestrekte akkers en velden en worden vergezeld door schitterende wolkenluchten. Al snel ontstaan er geanimeerde gesprekken over leven, werk, geloof en (gemeente)politiek. Na ruim twee uur wandelen komen we bij restaurant De Zwarte Haan tegen de Waddenkust. Daar laten we het tweede stempel in onze stempelkaarten zetten. De pauze maken we niet te lang want Leeuwarden (onze geplande eindbestemming van deze dag) is nog ver. Al snel verrijst een dijk in ons blikveld. De helling naar boven is een kleine uitdaging, maar eenmaal op de dijk is een magnifiek uitzicht over de zee onze beloning. Een gejuich stijgt op.

Ook Dag6 liep een stukje mee. Daar kwam deze video uit.

bidden

Met vereende krachten bereiken we de weg achter de dijk en wandelen weer richting meer bewoonde wereld. In een van de dorpjes zoeken we een café voor een sanitaire stop, maar helaas is het enige café van het dorp dicht. Er zit niets anders op dan bij mensen aan te bellen. Een vriendelijke oudere vrouw doet open. We mogen gebruikmaken van het toilet, maar ze vraagt ons wel stil te zijn, want haar man is ernstig ziek en ligt op bed. Op zachte toon ontstaat er een open gesprek. Voor we verder gaan, mogen we met deze vrouw bidden. Een ongedacht bijzonder moment.

Als we de kaart erbij pakken, ontdekken we tot onze schrik dat Leeuwarden verder weg is dan we dachten. Na koortsachtig overleg besluiten we vandaag niet verder te gaan dan Stiens. Voor sommigen voelt het als falen, maar we lopen in totaal wel acht kilometer meer dan oorspronkelijk gepland. Na aankomst in Stiens nemen we afscheid van de meelopers voor een dag. Een bijzondere band is gesmeed. Op het moment dat we denken de dag rustig te kunnen afsluiten in ons hotel in Leeuwarden, is daar ineens het geluid: ‘Pang!’. Een van mijn rolstoelbanden springt lek. Het lukt ons niet meer een monteur te laten komen. Met enige stress in ons lijf gaan we slapen.

Kussen voor Fryslân

De volgende ochtend besluiten we dat chauffeur Frank en ik naar een reparatiewerkplaats in Drachten rijden en dat de rest van de groep vanuit Leeuwarden alvast naar het zuiden wandelt. Terwijl mijn band gerepareerd wordt, halen de anderen een stempel bij, echt waar, een McDrive. In een etablissement in Wirdum, dat nog stamt uit de tijd van Napoleon, ontmoeten we elkaar weer. We stappen de rest van de dag flink door en wandelen door pittoreske dorpjes richting Akkrum. De mooiste ontmoeting van de dag is die met een man met een lange grijze baard. Hij wandelt heel Fryslân rond in het kader van zijn project ‘Kussen voor Fryslân’. ‘Fryslân is mijn geliefde en elke stap die ik zet is een kus’, zegt hij poëtisch. Wij herkennen wel iets in die laatste opmerking. Met elke stap die we zetten, komt ook onze grens dichterbij. Twee lopers moeten voortijdig stoppen omdat de benen niet meer willen. Bij binnenkomst van Akkrum willen we het liefst meteen geen stap meer zetten. We praten elkaar moed in en zetten door richting een snackbar in het dorp. Met een voldaan gevoel gaan we ’s avonds slapen in een herberg in Grou.

warm onthaal

Op donderdag beginnen we onze tocht bij een kapelletje, dat verstopt ligt achter een paar boerderijen. Het is de kapel van de monnik Dodo, in de middeleeuwen een bekendheid in deze omgeving. We hebben berekend dat we vanaf deze plek op tijd bij Jongbloed in Heerenveen moeten kunnen aankomen. Mark de Boer, directeur van Ark Mission, loopt mee. En in Heerenveen zal Alec Bergsma, directeur van Jongbloed, ons het laatste stuk vergezellen. Het is koud en winderig, wat het zwaar maakt. De route gaat over een modderig pad het bos in. De duwers en trekkers krijgen het even zwaar, maar het lukt. Het kost daarna ruim twee uur om door het langgerekte Heerenveen te lopen, maar toch hebben we tijd over. Het geeft ons de gelegenheid nog een ommetje te maken door het statige Oranjewoud.

Na een tocht van in totaal zo’n 60 kilometer krijgen we een warm onthaal bij Jongbloed. Een grote groep van het personeel staat ons buiten op te wachten en binnen staan hapjes en drankjes klaar. Rogier Pelgrim sluit de mini-pelgrimage muzikaal af: ‘We’re going for a walk today’.

Tekst: Harco Ploegman
Beeld: Duncan Wijting