mijn dag

Nieuws
12 maart 2018 geplaatst

Kerk dicht bij mensen is vrij simpel

Zo’n 250 gereformeerde diakenen droomden zaterdag over een kerk dicht bij mensen. Het geheim zit hem soms in kleine activiteiten. ‘Geld is er genoeg, tijd is het grote probleem van deze tijd.’

Als er zaterdag iets voor diakenen te leren viel, dan wel dit: het werk van de moderne diaken bestaat niet alleen uit het helpen van mensen binnen en buiten de kerk, financieel of met raad en daad. Nee, hij dient de hele geloofsgemeenschap toe te rusten sámen om te zien naar elkaar, de buurt en buitenstaanders – vluchtelingen, armen, eenzamen.

180310201353.img-p07istock-466609420.shrink.1280x0.jpg

Als de kerk uitgiftepunt wordt van de Voedselbank, zie je vaak hetzelfde gebeuren: mensen komen met schaamte binnen en beginnen zich na verloop van tijd af te vragen waarom de kerk dit doet.

Hoe bouw je daar aan? Dat kan in kleine zaken zitten, vertelt dominee Pieter Kleingeld uit Oegstgeest tijdens zijn workshop ‘gemeenschap als kracht van de lokale kerk’. De bloemen van de gemeente kunnen ook naar iemand buiten de kerk – ‘wij hebben eens een bloemetje voor de burgemeester van Leiden bestemd’. Het eenvoudige koffiedrinken na de kerkdienst kan uitgroeien tot een mooie gelegenheid gastvrijheid te betonen, onderling en aan buurtbewoners. Dan moet de koffie wel goed zijn, vindt Kleingeld. Liefst moeten er ook banken staan om even rustig op te zitten.

Zo droomden zo’n 250 diakenen zaterdag van een ‘kerk dicht bij mensen’. Ze waren afgereisd naar het Noorderlicht in Wezep voor de landelijke ‘diakenendag’ die vrijgemaakt-, christelijk- en Nederlands-gereformeerden tegenwoordig jaarlijks beleggen, ook samen. Ze kregen inspirerende voorbeelden voorgeschoteld en werden bijgepraat over verrassende projecten.

Ga gewoon met je beste project aan de slag en kijk wat er uit voortkomt.
Jan Wolsheimer, evangelisch voorganger

omgekeerde collecte
In Nunspeet deed een Christelijke Gereformeerde Kerk ervaring op met een ‘omgekeerde collecte’. In plaats van iets in de collectezak te doen mocht jong en oud er een kaartje met een opdracht uitpakken. Daar stonden suggesties op als: ga koffie drinken bij iemand uit je buurt die geen christen is, geef iemand die het hard kan gebruiken een compliment of heel eenvoudig: ga vrijwilligerswerk doen. Individuele opdrachten, maar het effect was wel dat er onderling volop werd gesproken over de vraag of je je opdracht al had uitgevoerd, vertelt een diaken. Zijn eigen dochter heeft zich daarom opgegeven voor de vrijwilligersactie van NLdoet afgelopen zaterdag.

buurtspreekuur
De evangelische voorganger Jan Wolsheimer houdt al jaren wekelijks een buurtspreekuur, in de Woerdense wijk Molenvliet, waar hij woont, vertelt hij de diakenen. ‘Je zet een kan koffie, steekt een kaars aan en verder hoef je niets te doen – iets wat dominees heerlijk vinden.’ Het bieden van een luisterend oor, het nemen van tijd, dat is goud, zegt Wolsheimer. ‘Geld is er genoeg, tijd is het grote probleem van deze tijd.’ In zijn CAMA Parousia-gemeente zijn ze om die reden minder gaan vergaderen. ‘Aan vijf- of tienjarenplannen doen we niet meer, gewoon omdat er geen moer van terechtkomt. Ga gewoon met het beste project aan de slag en kijk wat er uit voortkomt.’

Als een kerk niet laat zien wat het evangelie inhoudt, zal de jongere snel de vraag stellen: wat heb ik er dan aan?
Paul Smit, jongerenwerker

oppascentrale
Jongerenwerker Paul Smit oppert in zijn workshop het idee van een oppascentrale, of van een technische ondersteuningsdienst voor computers en slimme telefoons, beide uitgevoerd door jongeren. De oppascentrale, met een bescheiden vergoeding voor de tieners op kosten van de kerk, is inzetbaar om ouders naar hun kring te laten gaan of om deelnemers aan de Alpha-cursus tegemoet te komen. Zo zet je jongeren diaconaal in, en dat is wezenlijk: ‘Als een kerk niet laat zien wat het evangelie inhoudt, zal de jongere snel de vraag stellen: wat heb ik er dan aan?’ Overigens, waarschuwt Smit de diakenen, let op dat jongeren ook zelf diaconale hulp nodig kunnen hebben: schulden zijn snel gemaakt, en hij kent er die ondanks hun jonge leeftijd al mantelzorger zijn voor een chronisch zieke ouder.

kerkelijke voedselbank
‘Voedsel delen is een oer-christelijke gewoonte’, vertelt Kleingeld tijdens zijn inleiding in de kerk in Wezep aan alle diakenen. Daarom spreekt het voorbeeld van de gereformeerde samenwerkingsgemeente in Rotterdam-Alexanderpolder hem enorm aan. De kerk biedt onderdak aan een uitgiftepunt van de Voedselbank. Steeds zien ze daar hetzelfde patroon: mensen komen met veel schaamte binnen omdat ze op de Voedselbank zijn aangewezen, gaandeweg beginnen ze zich te interesseren voor waarom de kerk dit doet. Ideaal wordt het wanneer ze zelf ingeschakeld kunnen worden. ‘Dat is superbelangrijk, want helpen kan ook scheiding brengen.’ Maar, voegt Kleingeld er aan toe, ‘Rotterdam-Alexander is niet uniek. Iedere kerk heeft dit in zich.’

Tekst: Gerard ter Horst
Beeld: iStock