mijn dag

Nieuws
19 december 2017 geplaatst

Ilse verloor haar dochtertje, 10 weken later werd ze opnieuw moeder

Ilse Ooms (37) was zwanger en voelde zich negen maanden lang ongerust. De dokters maakten zich geen ernstige zorgen maar na de bevalling bleek de angst terecht. Merle was zwaar gehandicapt. Na tweeëneenhalf jaar stierf het meisje. Ilse wilde rouwen, maar tien weken later dwong haar tweede dochter haar op een roze wolk.

‘Toen we hoorden dat Merle gehandicapt was, zakte de grond onder mijn voeten vandaan’, zegt Ilse. ‘Ze zeiden dat we blij mochten zijn als onze dochter ooit zou leren lopen of praten. Alle toekomstdromen die je als verse ouders hebt, het eerste lachje, dat je je kind naar school ziet fietsen, pleisters op haar knie… al die beelden gaan op zwart. Wat voor leven ga jij krijgen, dacht ik. Met mijn eigen leven was ik niet zo bezig, al zou later blijken dat het verzorgen van een gehandicapt meisje heel zwaar is.

'Ik kan dit helemaal niet'
Ilse Ooms

Ik moet lachen als mensen nu zeggen: “je zult het wel druk hebben met drie kleintjes”. Weet je wat pas druk is? Drie of vier keer per week naar de kinderarts of de fysiotherapeut. Zien hoe je kind epileptische aanvallen doorstaat. Je kind zien lijden. Als ouders geniet je wanneer je kind tevreden is of lekker ligt te spelen. Merle kende maar weinig gelukkige momenten. Regelmatig dacht ik: ik kan dit helemaal niet.

Merle kreeg veel medicatie tegen epilepsie, maar de aanvallen bleven komen. Na zo’n aanval had ze spierpijn en hoofdpijn. Ook de medicatie zelf had bijwerkingen. De laatste maanden van haar leven had ze soms vier aanvallen per dag.’

Toen Merle twee werd, ging het even redelijk goed. Ze leerde zitten, we zongen liedjes met haar en ze oefende met staan. Ilse en haar man wilden graag een tweede kindje, maar die beslissing was niet eenvoudig.

‘Mag je er voor kiezen een kind in een gezin terecht te laten komen waar de aandacht nooit eerlijk verdeeld is? Waar papa vaak weg is, naar het ziekenhuis. Waar de grote zus altijd het kleine zusje zal zijn. Kunnen we het genoeg bieden?

We hadden een fijne groep familie en vrienden die klaar stond om ons te helpen wanneer dat nodig was. Dit gaf de doorslag om het te proberen. Ik werd zwanger.

'Het is over, dacht ik'
Ilse Ooms

Zo kun je je dus ook voelen als je in verwachting bent, dacht ik. Het komt wel goed met dit kind, was een stellige zekerheid die ik vanaf het begin voelde. Het was heerlijk om zwanger te zijn zonder me zorgen te maken.’

Het werd winter, de epilepsie nam toe, en Merle kreeg longontsteking. ‘Mijn buik werd steeds dikker en zij werd steeds zieker. Op een maandag zaten we bij de spoedeisende hulp. Ze maakten een longfoto. Ik stond naast de arts en zag de foto. De longen zouden twee zwarte vlekken moeten zijn, maar het zag er uit als een wit spinnenweb. Het is over, dacht ik. Zoveel ontstekingen, het is klaar.’

Ze bleven Merle maar prikken en meten, maar ze had er een hekel aan als vreemden aan haar frunnikten. Ik zei: we willen haar mee naar huis nemen.

Met z’n drieën brachten we thuis de nacht door, in rust. Om halfvier overleed ze.

Ze was vies van alle behandelingen dus we wasten haar en kleedden haar aan. Het was verdrietig, maar ook het regelen van de crematie begon. Toen dat voorbij was, waren we met z’n tweeën.

De flesjes stonden nog op het aanrecht. De kleertjes hingen nog aan de waslijn. Toch waren we echt maar met twee. Als je een kind verliest, verlies je letterlijk een stuk van jezelf. Dat verdriet is zo heftig. We wilden niks meer. Op de bank zitten, een deken over je heen, de wereld laten voor wat het is.

Maar bij ons kon dat niet. Ja, het kon voor tien weken. Maar er zat een kindje in mijn buik voor wie we bewust gekozen hadden. Ze had er recht op om door haar vader en moeder welkom te worden geheten. Ze mocht niet de dupe worden van ons verdriet. Daar veranderde het sterven van Merle niets aan.

Haar naam betekent 'Brenger van licht'
Ilse Ooms

Elin werd geboren. Brenger van licht, betekent haar naam. Dit kindje had honger, en moest geknuffeld worden. Een babytje kun je niet laten. Op het moment dat ze haar op mijn buik legden, schoof ik van een grijze naar een roze wolk.

Dat kwam ook door de zwangerschapshormonen hoor. Ik herinner me dat mijn man in de schommelstoel zat, waar we veel met Merle hadden gezeten. Hij had Elin in zijn armen en de tranen stroomden over zijn wangen omdat hij aan Merle moest denken. Dan dacht ik: waarom huil je nou, kijk hoe mooi het is! Maar een paar weken later overkwam mij hetzelfde. Ik had hier met twee kinderen moeten zitten, voelde ik.

schermafbeelding 2017-12-19 om 20.51.10.png

Ilse en Elin

Merle was gezin 1.0 en met Elin begon gezin 2.0. Alles waar we van droomden maar niet kregen bij Merle, ontvingen we bij Elin wel. Dat ze uit zichzelf ging drinken. Dat ze huilde als ze honger had, en volgens het boekje na zes weken lachte. De defaultmodus van ongerustheid bij Merle is vervangen door een defaultmodus van vertrouwen bij Elin. Ons eerste kindje leerde ons dat een normaal leven iets is om diep dankbaar voor te zijn. Door Elin hebben we dat leven omarmd.

Het kerstkind dat naar een donkere en kille wereld kwam om die te redden. Het gebeurde 2000 jaar geleden, maar nu nog steeds. Femmeke spreekt in een Adventsserie met vrouwen die gered werden door hun kind. Zoals Vanessa die gered werd van haar verslaving en uit de prostitutie stapte dankzij de geboorte van haar zoontje.

Tekst: Femmeke Riezebosch
Beeld: Ilse Ooms