mijn dag

Nieuws
18 dagen geleden geplaatst

‘Schokkend, de vele lijken’

Laurens-Jan (39) en Lourina ­Vogelaar (37) wonen amper een week in Palopo op Sulawesi, als zendingsechtpaar voor de GZB ­uitgezonden door de Haagse ­Bethlehemkerk. Eerst denken ze nog dat het geen aardbeving is. Maar dat is het wel. Ook in hun huis, honderden kilometers ten zuiden van het rampgebied, was die voelbaar.

‘We zaten te eten en voelden wat bewegen. Het was heel vreemd. We zeiden nog, zou dit een aardbeving zijn? Onze oudste zoon, Jephta van 7, schrok ervan. Mijn man dacht eerst dat het de wind was, of de regen. Maar het was toch een heel ander gevoel.’ Bij de Vogelaars, een Nederlands zendingsechtpaar met twee zoons en een dochter, zijn de verhuisdozen amper uitgepakt. Ze wonen midden op het enorme eiland Sulawesi, enkele honderden kilometers ten zuiden van de rampplek. Lourina Vogelaar is zeven weken geleden in Yokyakarta bevallen van de jongste, Amos Daniël. En daarvoor volgde het echtpaar zeven maanden taaltraining elders in Indonesië.

181001230356.img-p02img-4230.shrink.1280x0.jpg

noodhulp

Zondag in de protestantse kerk in ­Palopo – 70 procent van de burgers is moslim, 30 procent christen – is er voor de overlevenden en de hulpverleners gebeden. Laurens Jan Vogelaar overlegt met de Gereformeerde Zendings Bond (GZB) over mogelijkheden om te helpen. ‘Ik ­skype met de regiocoördinator van de GZB. We gaan onderzoeken of we via partnerkerken in het rampgebied noodhulp kunnen bieden.’

Zelf naar het getroffen noorden, naar Palu gaan, dat wordt ingewikkeld. Een rit van honderd kilometer kan dagen duren, zo ruig is het terrein. ‘Maar we willen graag proberen wat te doen. Het is een enorme ramp. Schokkend, ook de vele lijken.’ Het tijdstip waarop de tsunami kwam, aan het begin van het vrijdagse islamitische gebedsuur, maakt het extra wrang en verdrietig: ‘Een ongelukkig en triest tijdstip, wij woonden eerst in de Haagse Schilderswijk en kennen het beeld van de mannen die naar de moskee stromen.’

De Indonesische media gonzen van nieuws over de ramp, en ook op straat zien ze nu elke dag in één oogopslag dat er iets bijzonders aan de hand is. ‘Als ik nu door de stad fiets, zie ik op alle straathoeken, vooral op punten waar veel auto’s stoppen, groepjes jongeren staan van een soort jeugdbeweging, met een microfoon en grote dozen voor zich om geld in te zamelen. Dat gebeurt in heel Indonesië. Ook televisiezenders roepen voortdurend op te doneren’, aldus Vogelaar.

laconiek

Hoe reageren Indonesiërs op natuurrampen? Vogelaar: ‘Men is er wat meer aan gewend dat zoiets kan gebeuren dan in Europa. Een dominee die ik sprak, synodevoorzitter, reageerde ook vrij laconiek. Er zijn regelmatig kleinere aardbevingen en schokken. In Yokyakarta keken wij gek op van een grijze laag vulkaanas op onze huizen en auto’s, maar de lokale mensen niet. Dat gebeurt gewoon af en toe. Iedereen heeft ook een app op de telefoon die waarschuwt bij rampen.’

Vogelaar is ­lovend over de aanpak van de Indonesische overheden, die ervaring met natuurrampen hebben. ‘Er mag dan iets mis zijn gegaan met de tsunamiwaarschuwing, maar het zou heel denigrerend zijn om te zeggen: dat was ons niet gebeurd.’ Volgens hem heeft men de hulpverlening best goed op orde. ‘Er is ook veel geleerd van eerdere rampen, zoals de tsunami van 2004 in Atjeh.’

Tekst: Hilbrand Rozema
Beeld: nd